Adı: Əbdülğəni Osman Məhəmməd
Ölkə: Keniya
Keçmiş dini (Məzhəbi): İslam (əhli-sünnə-Şafii)
Şiəliyi qəbul etmiş Əbdülğəni Osman Məhəmmədin həyat hekayəsi
Əbdülğəni Osman Məhəmməd hicri 1397-ci ildə (miladi 1977-ci ildə) Keniyanın Lamu şəhərində dünyaya gəlmişdir. O, Şafii məzhəbinə mənsub bir ailədə böyümüşdür.
Orta məktəbi bitirdikdən sonra doqquz il ərzində öz məzhəbinə aid dini təhsil almışdır. Bu müddətdə təsəvvüf, Quran təfsiri, Quranın əzbərlənməsi, fiqh və dilçilik elmlərini öyrənmişdir.
Əbdülğəni öz həyat hekayəsini belə nəql edir:
Orta məktəbdə oxuduğu illərdə Əhli-sünnəyə mənsub bir dini məktəbdə təhsil alırdı. Həmin dövrdə müəllimlərindən bəziləri şiəliyi qəbul etdilər. Bu hadisə onların digər müəllimlərlə arasında fikir ayrılıqlarına səbəb oldu.
Nəticədə məktəbdə sünni və şiə məzhəblərinin etiqadi məsələləri ətrafında mübahisələr daha da gücləndi.
Əbdülğəninin atası isə bu hadisələrdən əvvəl şiəliyi qəbul etmişdi.
Lakin Əbdülğəni hələ də Şafii məzhəbinə bağlı idi. O, hansı məzhəbin daha doğru olduğunu araşdırmaq istəyirdi, amma mövcud şərait buna imkan vermirdi. Çünki kitablar və elmi mənbələr çox az idi.
Buna baxmayaraq, atası onu daim mütaliə və araşdırma aparmağa təşviq edirdi.
Atası ona şiə mənbələrindən müxtəlif dəlillər təqdim edirdi. Ondan əvvəl şiəliyi qəbul etmiş qardaş və bacıları da eyni şəkildə ona kömək edirdilər.
Amma Əbdülğəni asanlıqla razılaşmadığını bildirir.
O, bütün şübhələri aradan qaldıracaq, qəti və inandırıcı bir dəlil axtarırdı.
Buna görə də ölkəsində yerləşən şiə məktəblərindən birinə getdi və orada üç ay qaldı.
Daha sonra hicri 1413-cü ildə Keniyada fəaliyyət göstərən Əhli-beyt (ə) dini hövzəsinə daxil oldu.
Həmin hövzədə müntəzəm tədris proqramı vardı. Dərslərdə kitablarla yanaşı, videokasetlərdən də istifadə olunurdu. Həmçinin mütəmadi olaraq dini mühazirələr keçirilirdi.
Bütün bunlar onun həqiqəti araşdırmasına və axtardığı sualların cavablarını tapmasına kömək etdi.
Həmin dövrdə şiəliyi qəbul etmiş əmisi də tez-tez onların yanına gəlirdi.
O, Əbdülğəniyə daim tövsiyə edirdi ki, araşdırma aparsın, kitab oxusun və həqiqətə başqalarının sözlərinə əsasən deyil, öz tədqiqatı nəticəsində çatsın.
Beləliklə, Əbdülğəni müxtəlif etiqadi məsələləri araşdırmağa başladı.
O, bu mövzularda şiə və sünni alimlərinin baxışlarını müqayisə edirdi.
Araşdırdığı əsas məsələlər bunlar idi:
- İmamət — Peyğəmbərdən (s) sonra dini rəhbərlik və imamların təyin olunması.
- Təqiyyə — müəyyən şəraitdə insanın öz etiqadını gizlətməsi.
- Müvəqqəti nikah (mütə).
- İki namazın birləşdirilərək qılınması.
- Səhabələrin ədaləti.
- Bəndələrin əməlləri məsələsi.
Bunlardan başqa, bir çox digər etiqadi və fiqhi məsələləri də araşdırırdı.
Əbdülğəni bildirir ki, bu məsələlərdə şiə alimlərinin təqdim etdikləri dəlillərin güclü və möhkəm olduğunu gördü.
Onun fikrincə, həmin dəlillər insafla düşünən hər bir insanı həqiqəti qəbul etməyə sövq edə biləcək qədər aydın idi və şübhəyə, yaxud tərəddüdə yer qoymurdu.
Beləliklə, öz üzərinə düşən məsuliyyətin böyüklüyünü dərk edən Əbdülğəni hicri 1414-cü ildə (miladi 1994-cü ildə) şiəliyi qəbul etdiyini elan etdi.
Bundan sonra təhsilini Əhli-beyt (ə) məktəbi əsasında davam etdirdi.
O, daha sonra ölkəsini tərk edərək böyük dini hövzələrdən birinə getmək qərarına gəldi.
Məqsədi Məhəmmədin (s) Əhli-beytinin tükənməz elm xəzinəsindən bəhrələnmək, əldə etdiyi bilikləri İslamın və müsəlmanların xidmətində istifadə etmək idi.
Xüsusilə də öz ölkəsinin insanlarına xidmət etmək istəyirdi.
Çünki onun fikrincə, ölkəsinin əhalisinin dini etiqadlarını davamlı təbliğat və dinə dəvət fəaliyyətlərinin təsirindən qorumaq üçün həqiqəti dərk edən, məsuliyyətli və fəal dini təbliğatçılara böyük ehtiyac vardı.
Əbdülğəni də məhz bu məqsədlə dini təhsilini daha yüksək səviyyədə davam etdirməyə qərar verdi.
Mənbə: Əbdülğəni Osman Məhəmmədin şiəliyi qəbul etməsi barədə həyat hekayəsi hicri 1419-cu ildə nəşr olunan «əl-Mübəlliğ ər-Risali» qəzetinin 147-ci sayında dərc edilmişdir.
