Adı: Nuri Sərdar

Ölkə: Böyük Britaniya

Keçmiş dini (Məzhəbi): Sələfi-Vəhabi

 

Bismillahir-Rəhmənir-Rəhim.

Bu gün sizə sünnilikdən şiəliyə keçmə hekayəmi danışmaq istəyirəm. Bu hekayə mənim qəlbimdə çox xüsusi yer tutur. Onu özümə çox yaxın saxlayıram və açığı, bu barədə çox danışmağı da sevmirəm. Bunun iki səbəbi var.

Birincisi, bu hekayə mənim üçün çox şəxsi xarakter daşıyır və həyatımın çox məhrəm bir hissəsidir. İkincisi isə odur ki, mən şiə İslamını çox gənc yaşda qəbul etmişəm. Buna görə də mənə elə gəlir ki, sanki həmişə şiə müsəlmanı olmuşam. Halbuki əslində sünni müsəlman kimi böyümüş, sonradan isə şiə olmuşam.

Bu hekayəni danışmaq istəməyimin səbəbi isə odur ki, başa düşmüşəm ki, bəlkə də bu hekayə başqalarına faydalı ola, onları həqiqətə və Əhli-beytə (əleyhimussalam) doğru öz yolçuluqlarında ruhlandıra bilər.

Əvvəlcədən bir məqamı da qeyd etmək istəyirəm: bu danışacaqlarım şiə İslamının ətraflı izahı və ya onun əsaslarını dərindən araşdıran bir söhbət deyil. Bu, mənə məxsus olan çox fərdi bir hekayədir. O, daha çox mənəvi hisslər və daxili yaşantılar üzərində qurulub. Təbii ki, hər kəsin yolu belə olmayacaq. Mən sadəcə bunu bacardığım qədər səmimi və açıq şəkildə sizinlə bölüşəcəyəm.

Mən hesab etdiyimə görə çox özünəməxsus bir mühitdə – Qərbi Londonun mərkəzi hissəsində böyümüşəm. Uşaqlıq illərində bu bölgə son dərəcə müxtəlif xalqların yaşadığı bir yer idi. Biz çoxmənzilli yaşayış binasında yaşayırdıq və ətrafımız dünyanın müxtəlif guşələrindən gəlmiş, fərqli dillərdə danışan, müxtəlif dinlərə və dünyagörüşlərinə malik insanlarla əhatə olunmuşdu.

Məktəbdə ən yaxın dostum iraqlı idi və o, xüsusilə Nəcəf şəhərindən idi. Şiə İslamı ilə ilk tanışlığım da məhz onun sayəsində oldu. Bir gün ibtidai məktəbdə birlikdə namaz qılmağa qərar verdik və ilk dəfə birinin namazı əllərini aşağı salaraq qıldığını gördüm.

Mən təəccübləndim. Çünki mən həmişə əllərimi sinəmin üzərində bağlayaraq namaz qılırdım. Ondan soruşdum:

— Niyə əllərini aşağı salaraq namaz qılırsan?

O cavab verdi:

— Mən şiəyəm.

Mən də dedim:

— Mən isə sünniyəm.

Beləcə, bu mənim İslam haqqında öz baxışımdan fərqli olan başqa bir yanaşma ilə ilk tanışlığım oldu.

Vaxt keçdikcə mən və kiçik dost çevrəm dinə daha çox maraq göstərməyə başladıq. Mən tez-tez onun evinə gedirdim və bəzən onun kitablarını vərəqləyirdim. Xüsusilə Kərbəla hadisəsi haqqında olan bir kitab yadımdadır. Doğrusu, kaş ki, o kitabı yenidən tapa biləydim.

Bu, gənc oxucular üçün hazırlanmış, çox gözəl illüstrasiyalara malik bir kitab idi. Kitab təkcə Kərbəla hadisəsini deyil, həm də həmin hadisəyə qədər baş verən tarixi hadisələri sadə və anlaşıqlı şəkildə izah edirdi.

Məhz həmin dövrdə Peyğəmbərin (sallallahu əleyhi və alih) ailəsinin başına gələnlər, Əhli-beytin (əleyhimussalam) çəkdiyi müsibətlər mənim qəlbimə dərindən təsir etdi. O qədər ki, İmam Hüseynə (əleyhissalam) və İmam Əliyə (əleyhissalam) qarşı böyük bir məhəbbət hiss etməyə başladım. Həmçinin başa düşdüm ki, Peyğəmbərin (sallallahu əleyhi və alih) vəfatından sonra İslam ümməti arasında fikir ayrılığı yaranmışdı.

Yaşım artdıqca və dinə daha ciddi yanaşmağa başladıqca internet forumlarına daxil olur, sünnilərlə şiələr arasında aparılan müzakirələri diqqətlə oxuyurdum. O dövrdə forumlardakı müzakirələr bizim üçün ən yaxşı məlumat mənbəyi idi.

Xüsusilə şiələrin öz mövqelərini necə əsaslandırdıqlarını və sünnilərin öz baxışlarını necə müdafiə etdiklərini izləyirdim. O vaxtkı müzakirələr indiki kimi qəzəb və emosiyalarla dolu deyildi. Əksinə, nisbətən yetkin və sakit şəkildə aparılırdı. Hər iki tərəf öz dəlillərini təqdim edirdi.

Mən oxuduqca görürdüm ki, şiələrin bir çox etiqad və əməllərinin əsası sünni mənbələrində də mövcuddur.

Məsələn, Xanım Fatimənin (əleyhəs-salam) evinə hücum məsələsi, yaxud namazları birləşdirərək qılmaq, torpaq və ya gil möhürü üzərində səcdə etmək, həmçinin Əhli-beyt məktəbində dəstəmazın necə alınması kimi mövzular buna nümunə idi.

O dövrdə məktəbdəki digər sünni dostlarımla bu mövzuları müzakirə edəndə – əlbəttə ki, bu, bütün sünnilərə aid ümumi fikir deyil, sadəcə mənim şəxsi təcrübəmdir – həmin dəlillərə qarşı ciddi və əsaslandırılmış cavab görmürdüm.

Əksinə, çox vaxt onların bunu qəbul etdiklərini hiss edirdim. Lakin həmin həqiqəti qəbul edib o xətti keçməkdə tərəddüd edirdilər.

Sanki belə deyirdilər:

“Bəli, görünür ki, bu doğrudur. Amma mən özümü bu həqiqəti qəbul etməyə hazır hiss etmirəm.”

Düşünürəm ki, uzun müddət məni də şiə olmağa mane olan əsas amil məhz bu idi.

Mən Əhli-beytə (əleyhimussalam) qarşı xüsusi bir məhəbbət bəsləyirdim. Kərbəla hadisəsinə də dərin bağlılığım var idi.

Mənim, məsələn, Kumey duasına qarşı xüsusi bir bağlılığım var idi. Sünni olmağıma baxmayaraq, Dua Kumeyli dinləyir, onun məzmunu üzərində düşünürdüm və şiələrin əslində kim olduqlarını, öz etiqadlarını necə yaşadıqlarını birbaşa görürdüm.

Hətta Məhərrəm ayında da Məhərrəm məclislərində iştirak edirdim. O cümlədən həmin dövrdə ABŞ-ın Dirborn şəhərindən Londona gəlmiş Şeyx Üsamə əs-Seyyidin məclisinə qatılmışdım. Həyatımda ilk dəfə eşitdiyim müsibəti də məhz o oxumuşdu. Bu müsibət Həzrət Əbül-Fəzl Abbasın (əleyhissalam) şəhadəti haqqında idi.

Xüsusilə yadımda qalan məqam o idi ki, o belə təsvir edirdi: Abbas (əleyhissalam) atdan yerə yıxılarkən artıq qolları olmadığı üçün yıxılmasını əlləri ilə qarşısını ala bilmirdi. Buna görə də üzü üstə yerə düşmüşdü və gözünə ox sancılmışdı.

Ertəsi gün isə Seyyid Mehdi əl-Mudərrisinin Məhərrəm məclisində iştirak etdim. Orada oturub bu məclislərin mahiyyətini və insanların Əhli-beytlə (əleyhimussalam) olan mənəvi bağlılığını ilk dəfə yaxından gördüm və hiss etdim.

Həmin dövrdə evimizin yaxınlığındakı daha çox sələfi düşüncəsinə meyilli bir məscidə gedirdim. Oradakı insanlarla şiə İslamı barədə söhbətlər edirdim. O vaxt şiələr haqqında aparılan müzakirələr demək olar ki, tamamilə təbliğat və həqiqətə uyğun olmayan iddialar üzərində qurulmuşdu. İndi düşünürəm ki, bu mövzuda yanaşmalar müəyyən qədər daha incə və əsaslandırılmış ola bilir.

Lakin o zaman deyilənlər çox sadə və qəti şəkildə belə idi:

• "Şiələr inanırlar ki, peyğəmbər İmam Əli (əleyhissalam) olmalı idi."
• "Şiələr Əhli-beytə ibadət edirlər."
• "Şiələrin hətta quyruqları var."

Və bu kimi davamlı şəkildə deyilən tamamilə əsassız iddialar.

Amma mən öz gözlərimlə şiələrin necə yaşadıqlarını gördüyüm üçün mənə deyilənlərlə gördüklərim arasında açıq-aşkar ziddiyyət hiss edirdim.

Əslində bu vəziyyət məni şiə İslamına daha da yaxınlaşdırdı.

Yaxşı xatırlayıram ki, o vaxt 15 yaşım var idi. Getdikcə İslamın sələfi yozumuna daha çox meyl göstərirdim. Məscidə tez-tez gedirdim, bəzən hətta sübh namazında da iştirak edirdim. Ərəb libası (thobe) geyinməyə başlamışdım. Getdikcə daha gərgin, əsəbi bir insana çevrilirdim və dinə yanlış bir yanaşma ilə yaxınlaşdığımı indi anlayıram.

Yaxşı xatırlayıram ki, bir gün "Səhih Buxari"ni oxuyurdum. Amma daxilən oxuduqlarımdan razı qalmırdım. Elə hədislərlə rastlaşırdım ki, mənə çox səthi görünürdü. Elə hədislər idi ki, məni Allaha yaxınlaşdırmır, mənə mənəvi ilham vermirdi.

Halbuki o vaxt özümü inandırmağa çalışırdım ki, bunların hamısı böyük hikmət daşıyır.

Sonra isə həyatımda heç vaxt unutmayacağım bir hadisə baş verdi.

Deyəsən aprel ayı idi. Hava çox gözəl, yay ab-havalı bir gün idi. Mən uzanmışdım. Birdən-birə heç bir səbəb olmadan hiss etdim ki, qəlbim açılır. İçimdə elə bir hiss yarandı ki, artıq etməli olduğum bir şey var və onu daha görməzlikdən gələ bilmərəm.

Sanki bu, həmişə qəlbimdə olan bir həqiqət idi.

Həmişə qəbul etdiyim bir həqiqət.

Həmişə inandığım, amma tam şəkildə qəbul etməyə hazır olmadığım bir həqiqət.

Həmin gün dostuma zəng etdim və ona dedim:

— Mən şiə müsəlmanı olmaq istəyirəm.

O isə mənə dedi:

— Sən onsuz da müsəlmansan. Yenidən şəhadət gətirməyinə ehtiyac yoxdur.

Mən dedim ki, məscidə gəlmək istəyirəm.

Həmin gün çərşənbə axşamı idi. Evimizin yaxınlığında yerləşən İngiltərə İslam Mərkəzinə getdim. Çərşənbə axşamı axşamı idi. Məğrib namazını qıldıq, sonra işa namazını qıldıq və birlikdə Təvəssül duası oxundu.

Ertəsi gün səhər yuxudan oyananda hiss etdiyim duyğunu isə heç vaxt unutmayacağam.

Sanki ruhumun üzərindən ağır bir yük götürülmüşdü.

Sanki qəlbim tamamilə təmizlənmişdi.

Hətta o səhərin işığının belə ruhuma fərqli şəkildə toxunduğunu hiss edirdim.

Subhanəllah, bu elə bir hiss idi ki, gün keçdikcə tədricən azalmağa başladı. Mən yenidən danışmağa, müxtəlif işlər görməyə başladıqca və bəzi davranışlarımla özümü Allah-Təaladan uzaqlaşdırdıqca o hiss də zəifləyirdi.

Bu gün də, hamımız kimi, hər gün yenidən Allah-Təalaya yaxınlaşmağa çalışıram. İbadətlərimi yerinə yetirməyə, Allahın məndən razı qalması üçün səy göstərməyə və Əhli-beytin (əleyhimussalam) razılığını qazanmağa çalışıram. Həmin səhərin nuru həyatımın müxtəlif dövrlərində çox nadir hallarda yenidən hiss etdiyim bir duyğudur. Bunu izah edə bilmirəm. Hətta sözlərlə ifadə etmək də mümkün deyil. Amma mənim üçün – şəxsən mənim üçün – bu, həqiqətin ən böyük sübutlarından biridir.

Sonrakı günlər və aylar keçdikcə, etibar etdiyim insanlar mənə çox tez başa saldılar ki, valideynlərimi razı salmağa davam etməli, onlara itaət etməli və onlarla əvvəlkindən fərqli davranmamalıyam.

Bundan sonra isə yavaş-yavaş Əhli-beytə (əleyhimussalam) məhəbbət yolunda addımlamağa başladım.

Bu yol məni əvvəlcə Əhli-beyt (əleyhimussalam) haqqında ərəb dilində yazılmış şeirləri dinləməyə apardı. Sonra isə özümdə Əhli-beyt (əleyhimussalam) haqqında ingilis dilində şeirlər yazmaq arzusu oyandı. Bu da həyatımda bir-birinin ardınca gələn gözəl nemətlərə səbəb oldu.

Bu, Allahın mənə bəxş etdiyi müvəffəqiyyətlərin (təvfiqin) davamlı bir səfəri idi. Elə bir səfər ki, bu gün məni insanların qarşısında ayağa qalxıb Əhli-beyt (əleyhimussalam) haqqında şeirlər söyləyən bir insana çevirdi.

Mən Əhli-beyt (əleyhimussalam) haqqında şeirlər yazıram ki, insanlar onları oxusun və onlardan ilham alsınlar.

Qısaca desəm, hekayəm budur.

Bir daha vurğulamaq istəyirəm ki, bu danışdıqlarım şiə İslamının doğruluğunu sübut etmək üçün dəlillər toplusu kimi nəzərdə tutulmayıb. Bu, sadəcə mənim şəxsi həyat hekayəmdir.

Əgər şiə İslamı ilə maraqlanırsınızsa və bu məzhəb haqqında daha çox öyrənmək istəyirsinizsə,  "Şiə Ensiklopediyası" kitabını səmimi qəlbdən tövsiyə edirəm. Şiə İslamını araşdırmağa başlayanda oxuduğum ilk mənbələrdən biri məhz bu idi. Mənim üçün bu əsər şiə İslamını A-dan Z-yə qədər çox gözəl şəkildə izah edirdi.

Onun keçidini videonun təsvir hissəsində paylaşacağam.

Bu hekayəni bölüşməyimin əsas məqsədi onu öz dilimdən danışaraq yaddaşa çevirmək və həmçinin şiə İslamını qəbul etməyi düşünən və ya yenicə şiə olmuş insanların öz həyat yolları barədə düşünərkən bəlkə də onlara faydalı olmaqdır.

Əlbəttə, həyatım və bu yol haqqında danışılacaq daha çox şey var. Amma geriyə baxanda, o gün olduğum insanla bu gün olduğum insanı müqayisə edəndə, Əhli-beyt (əleyhimussalam) yolu ilə həyatımın məni gətirib çıxardığı nöqtəyə nəzər salanda – insanların məni nə ilə tanıdığına, yaşadığım təcrübələrə, saysız-hesabsız dəfə Kərbəlanı ziyarət etmək nəsib olduğuna, dünyanın müxtəlif ölkələrində yazdıqlarımdan və etdiklərimdən təsirlənmiş insanlarla görüşmək imkanına malik olduğuma baxanda – bütün bunlar mənə göstərir ki, bu yolun hər addımında Allahın bəxş etdiyi xüsusi bir tövfiq var.

Nəhayət, bütün bunların əsasında hər şeyi hidayət edən Allahdır.

Bəzən insanın verməli olduğu yeganə həqiqi qərar Allahı öz qəlbinə qəbul etmək və Ona doğru kiçik addımlar atmaqdır.

Ondan sonrasını isə Allaha həvalə etmək və Onun səni doğru yolla aparmasına imkan verməkdir.