Adı:  Əli Əbdürrəhman

Ölkə: Afrika

Keçmiş dini (məzhəbi): Əhli-Sünnə

Şiəliyi qəbul etmiş Əli Əbdürrəhmanla müsahibə:

– Əssəlamu əleykum!

– Və əleykumussəlam!

– Siz müstəbsirsiniz, yəni araşdırma nəticəsində şiəliyi qəbul etmisiniz?

– Bəli, mən müstəbsirəm.

– Hansı ildə şiəliyi qəbul etmisiniz?

– Mənim istibsar yolum 2010-cu ildə başa çatdı.

– Şiəliyi necə qəbul etdiyinizi bizim üçün izah edə bilərsinizmi?

– Bəli. Mənim ata-anam hələ də sünnidir. Onlar Əhli-sünnə vəl-camaat məzhəbinə mənsubdurlar və öz məzhəblərinə çox bağlıdırlar.

Mənim adım Əlidir. Halbuki əvvəllər bu addan xoşlanmayanlardan biri idim.

Sünni alimlərindən olan yaşlı bir şeyx vardı. Onun bəzi davranışlarını qəbuledilməz hesab edirdim.

Həmçinin vəhhabi məzhəbinə tabe olan bir qardaşım vardı. Biz tez-tez dini məsələlər barədə söhbət edir və çoxlu mübahisələr aparırdıq.

Bir gün ondan soruşdum:

– Peyğəmbərin (s) övladları olubmu?

O cavab verdi:

– Bəli, onun həm oğlan, həm də qız övladları olub.

Onda dedim:

– Əgər onun oğlan və qız övladları olubsa, niyə siz onlardan, demək olar ki, heç danışmırsınız?

Sonra başqa bir sual verdim:

– Niyə şiələr İmam Hüseynin (ə) xatirəsinə ağlayır və sinələrinə vururlar?

O cavab verdi:

– Bunlar cahiliyyət dövrünə aid əməllərdir. Heç kəsə sinəsinə vurmaq icazəli deyil.

Amma o, əslində mənim suallarıma düzgün və qaneedici cavab vermirdi.

Bir müddət sonra şiə dini hövzələri ilə tanış oldum və orada təhsil almağa başladım.

Həmin vaxt çoxlu suallarım vardı. Amma məni ən çox düşündürən məsələ Peyğəmbərin (s) canişinliyi idi.

Bizə öyrədirdilər ki, xilafət şura, yəni məşvərət yolu ilə müəyyən edilməlidir.

Mən isə öz-özümə düşündüm:

Şura yalnız Ömər ibn Xəttabdan sonra yaradılmışdı. Ondan əvvəl belə bir şura yox idi.

Elə isə Əbu Bəkr və Ömərin xilafətə qanuni haqlarının olduğunu hansı dəlillə sübut etmək olar?

Ən yaxşı halda demək olar ki, Əbu Bəkr müəyyən məşvərət nəticəsində seçilmişdi. Halbuki həmin məşvərət də şəri baxımdan etibarlı olması üçün zəruri şərtlərə malik deyildi.

Bəs Ömər necə seçilmişdi?

Məhz bu suallar üzərində düşündükdən sonra daha diqqətlə kitab oxumağa və araşdırma aparmağa başladım.

Nəticədə başa düşdüm ki, xilafət və imamət ilahi təyinatla müəyyən olunur.

Allah Rəsulundan (s) sonra onun canişinini və imamı insanlar deyil, Allah-taalanın Özü təyin edir.

Müxtəlif kitablarda imamətin dinin əsaslarından biri olduğunu da oxudum.

Bu araşdırmaların nəticəsində müstəbsir oldum və şiəliyi qəbul etdim.

– Şiəliyi qəbul etməyinizə təsir göstərən kitabların adlarını deyə bilərsinizmi?

– Hazırda bütün mənbələrin adlarını xatırlamıram.

Amma yadımdadır ki, Qəzali kitablarından birində imamətin dinin əsaslarından biri olduğunu qeyd edir. Təəssüf ki, həmin kitabın adını unutmuşam.

Bundan başqa, çoxlu kitablar var.

Mənə xüsusilə faydalı olan kitablardan biri də doktor Məhəmməd Ticani Səmavinin “Sümmə ihtədəyt” — “Sonra hidayət oldum” kitabıdır.

– Müsəlmanlara nə tövsiyə edərdiniz?

– Onlara tövsiyə edirəm ki, həqiqəti səmimi şəkildə axtarsınlar.

Çünki insanların daim təkrarladığı hər söz mütləq doğru olmur.

Əvvəllər bizə nə deyilirdisə, sadəcə qəbul edirdik.

Amma deyilənləri yoxlamağa və ciddi araşdırmalar aparmağa başladıqda həqiqət bizim üçün aydın oldu.

Buna görə də bütün müsəlmanları həqiqəti axtarmağa, kitab oxumağa və araşdırma aparmağa çağırıram.

Amma bu, sadəcə səthi mütaliə olmamalıdır. İnsan oxuduqları üzərində düşünməli, məsələləri diqqətlə araşdırmalı və tənqidi yanaşmalıdır.

Həmçinin onlara Peyğəmbərin (s) bu səhih hədisindən möhkəm yapışmağı tövsiyə edirəm:

“Mən sizin aranızda iki qiymətli əmanət qoyuram: Allahın Kitabını və itrətimi — Əhli-beytimi.”

Amma “Allahın Kitabı və mənim sünnəm” ifadəsinə gəlincə, bunun möhkəm əsası yoxdur.

Hətta Əhli-sünnə vəl-camaat alimlərinin hədislərin səhihliyini müəyyən etmək üçün qəbul etdikləri meyarlara əsasən də bu rəvayət zəif hesab olunur.

– Sonda əlavə etmək istədiyiniz bir söz varmı?

– Sonda vurğulamaq istədiyim ən mühüm məsələ budur ki, bu gün şiələr internet platformalarında və sosial şəbəkələrdə geniş şəkildə fəaliyyət göstərirlər.

Onlar bu müasir imkanlardan maksimum istifadə etməlidirlər.

Bu vasitələrlə Əhli-beytin (ə) fəzilətlərini yaymalı, onların təlimlərini insanlara çatdırmalı və mümkün qədər daha çox insanı Əhli-beytlə tanış etməlidirlər.

 

 (C) al-mostabserin.com